Янка Купала

Як хмуран пагляд туманны,
      Як заўцы-званы,
На няцвіўшыя паляны
      Леглі курганы.

Як на белі плесні-плямы,
      Як зрубы-звяны,
Сярод выдмаў, сярод ямаў
      Дрэмлюць курганы.

Хто калі туды заглянуў,
      Дзе ляжаць яны, —
Як хмуран пагляд туманны,
      Сумны курганы.

Хто зачэпіцца іх межаў,
      Хто чапне іх сны,
Як званы на цёмнай вежы,
      Стогнуць курганы.

Дзівам дзівяцца з праяваў
      Маткі ды сыны:
Скуль такую ўзялі славу
      Наспы-курганы?!