А хто там iдзе?

Сярэдняя: 4.7 (76 галасоў)

А хто там iдзе, а хто там iдзе
У агромнiстай такой грамадзе?
     - Беларусы.
 
А што яны нясуць на худых плячах,
На руках у крывi, на нагах у лапцях?
     - Сваю крыўду.
 
А куды ж нясуць гэту крыўду ўсю,
А куды ж нясуць напаказ сваю?
     - На свет цэлы.
 
А хто гэта iх, не адзiн мiльён,
Крыўду несць наўчыў, разбудзiў iх сон?
     - Бяда, гора.
 
А чаго ж, чаго захацелась iм,
Пагарджаным век, iм, сляпым, глухiм?
     - Людзьмi звацца.

nike sb

Адповедзь

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Вы, паны, мяне з песняй к сабе прызываеце, — Майго люду апець справядлівую справу; Рай, ніколі няснёны, вы мне адкрываеце: Знайду, кажаце, ў гэтым і долю, і славу... Шумна вецер пяе песню дзікую, жвавую Над зямлёй, злітай потам людскім і крывёю; Не ганюся, паночкі, ой не, я за славаю: Чую — доля не ўзыдзе мне светлай зарою. Чую я, чуе сэрца маё жаласлівае, Душа ные, а болем здымаюцца грудзі: Як радзіўся, ішло ўсё са мной нешчаслівае, — Не пацешылі ў смутку і добрыя людзі. Мяне маці мая не пацешыла родная: Над калыскай пяяла аб цяжкай нядолі; Яе песням зіма ўтаравала нягодная Віхар гэтыя песні разносіў па полі. Як падрос, дужы стаў, пазнаў свет, не пацешыла Мяне моладасць, поўная зводных надзеяў: Холад, голад, бяду на маіх плячах вешала, Ласк за гора сваё з ёй не бачыў нідзе я. Не было для мяне на куце месца вольнага, На маю беднату паглядала з насмешкай, У парозе было маё месца, бяздольнага, За парогам калючкамі слалася сцежка. Не пясцілі мяне ручкі дзевачак белыя, Не шаптала мне слоўцаў сардэчных каханне; Як пустэльнік, забыты людзьмі, я дні цэлыя Жыву так і маркочуся з рання да рання. Як цыган той, па свеце век цэлы бадзяюся Без прытоння, без родненькай, цёпленькай хаткі; Над чужой працай з сіл маладых выбіваюся, Светлай веры у будучнасць нікнуць астаткі. Так, паночкі, у будучу славу не верыцца, I пустых абяцанак мне слухаць няміла; А што ў сэрцы маім і душы цяпер дзеецца, Буду пець, громка пець, пакуль возьме магіла. Буду пець не за славу, праз вас абяцаную; Буду пець, бо люблю свайго краю паляны. Буду пець, бо люблю сваю песню загнаную; Буду пець, бо мне дар гэты доляй пасланы.Air Jordan VIII 8 Shoes

Аўтарцы «Скрыпкі беларускай»

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Чутка йграеш, гулка йграеш Ты на скрыпачцы сваей, К небу з думкай падлятаеш, Шчасця зычыш для людзей. Уперагонку з салаўямі Пайсці голас можа твой. Грай жа, грай жа паміж намі! Ваюй песняй з цемнатой. Крэпкі струны тваёй скрыпкі, Ў тваёй скрыпцы душа ё, У руцэ сільнай смычок ліпкі Лёгка ходзіць, як пярцо. Павядзеш ты ім, і песня Льецца — проста б слухаў век; Неяк шчасна, то балесна Сябе чуеш, чалавек. Аб чымсь светлым, аб чымсь новым Твая скрыпка грае нам; Грае, грае, а ў ёй мова Наша чуецца без плям. Беларуса й яго жонку Называеш ты людзьмі, Беларусь, яго старонку, Славіш песнямі сваймі. Аж так хочацца, хоць сціха, Тваёй скрыпцы ўтараваць, — Піць з таго, што й ты, кяліха, Аб чым граеш, апяваць. Гэй, пяснярка, болей, болей Нам на скрыпцы сваёй грай! Прывітаем хлебам-соляй, Дзякуй скажа родны край. Бедна нашая старонка, Яе ж люд бядней яе: Не апеты песняй звонкай, I цяпер хто ж апяе? Хто? — як кінеш так прыгожа Для сваіх ты йграць людзей. ...Эх! іграй жа той, хто можа: Плакаць будзе весялей.SNEAKERS

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі