Вы кажаце...

Сярэдняя: 5 (1 голас)

 
Вы кажаце: надта пяю я нявесела,
Пацехаў нiякiх не бачу ў людзей...
Пакiньце смяяцца! Вас праўда не ўсцешыла,
Няпраўды ж не знаю ў душы я сваей.
 
Як пеў я дагэтуль, так пець не сцураюся,
Жальбою маркоцячы песню сваю;
Я ў долю народа свайго узiраюся
I толькi аб гэтым для вас тут пяю.
 
Няхай свет пазнае ўсе песнi бяздольнiка,
Хай вораг-мучыцель дрыжыць з праўды слоў,
Быць вольным хай родзяцца думкi ў нявольнiка,
Хай быць чалавекам захоча брат мой.

Вясна

Сярэдняя: 4.4 (60 галасоў)

Згінулі сцюжы, марозы, мяцеліцы,
Болей не мерзне душа ні адна,
Сонейкам цёпленькім, зеленню вабнаю
Абдаравала зямельку вясна.

Рэчкі бурлівыя, ўчора санлівыя,
Сёння усталі, плывуць і бурляць;
Рыбкі шмыглівыя скачуць, купаюцца,
К небу прыветна з вадзіцы глядзяць.

Пушчы паважныя, зімку праспаўшыя,
Радасна песні зайгралі свае;
Лісці зашасталі, птушкі зачыркалі,
Свішча салоўка, і дзяцел клюе.

Поле травіцаю сочнай адзелася,
Выйшла скацінка і дружна скубе,
Каля скацінкі падпасвіч з жалейкаю
Хадзіць навокал ды йграе сабе.

Грай, грай, жалеечка! Грай, грай, вясёлая!
Выйграй з вясною і долечку мне;
З пушчаю, з птушкамі, з вольнымі ветрамі
Грай мне аб шчасці, грай аб вясне!

Зашумеў лес разгуканы

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)
Зашумеў лес разгуканы,
        Нівы задрыжалі,
Задрыжалі і тыраны,
        Што бяду стваралі.

Зашумелі, загрымелі
        Магутныя песні:
«Доўга, доўга мы цярпелі, —
        Доля, воля, ўскрэсні!»

I глядзіце, што за дзіва!
        Наракаць не трэба —
Буйна ўзойдзе наша ніва,
        Будзе волі, хлеба.

Дзе ляжалі дзірванамі
        Панскія абшары,
Дзе казённыя вякамі
        Пусцелі гушчары,

Дзе была адна пустыня —
        Елкі ды бярозкі, —
Поле будзе, пушча згіне,
        Стануць хаты, вёскі.

Загарыцца сонца смагай,
        Дух люду і сіла,
Доля, воля ясным сцягам,
        Зоркай ўзыдзе мілай.

Верце песні — скора, скора
        Гэты дзень настане, —
Ужо ўздымае людаў мора
        Праўды панаванне.

Паўставаць будуць тыраны,
        Але мы не зляжам,
Крывёй збрызгаем паляны,
        А свайго дакажам.

Наша гора, нашы слёзы,
        Кроў і пот крывавы
Стануць ў спёкі і марозы
        За нашыя правы.

З грудзей нашых панясецца
        Вір песень грымучых
I ў адзін голас зліецца,
        У адзін магучы.

«Смерць таму, хто хлеб йстатні
        Бедным выдзірае!
Смерць таму, хто на люд братні
        Кайданы ўздзявае!»

Як нас знаходзяць

-

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі