Янка Купала

— Мамка, мамка! Што так плачаш?
I крыжамі неба значыш?
Ці ж баішся вельмі неба?
То ж яно дае нам хлеба!

— Бачыш, сынку: цёмна хмара
Залягла, як злая мара,
Градам выб'е наша збожжа,
Хлеб паводкаю зніштожа.

— Мамка, мамка! ўжо мінула
Чорна хмара й не чапнула
Нашу хату і збажынку,
А ты плачаш безупынку...