Янка Купала

Што нахлыне ў душу,
Што сасню вечаром,
Праз што вочы рашу, —
Усё выллю пяром.

Усё выллю і ў свет
Песняй лётнай пашлю, —
Няхай з віхрам услед
Аблятае зямлю!

Хай лятае ўвакруг
Над скаванай зямлёй,
Дзе спяць сіла і дух,
Дзе брат свой, як не свой!

I тых будзіць, хто спіць,
Хто цярпіць без віны;
Няхай гулка грыміць,
Як званы, перуны!