Янка Купала

Перайшло, мінула,
Што калісь жыло,
Ў курганах заснула,
Зеллем зарасло.
      Пад магіл навалай
      Дрэмле Русь, Літва —
      За той тая з хвалай
      Легла галава.
Не гудзе ў павазе
Голас вечавы,
Не шукаюць князі
Славы і бітвы.
      Войска Усяслава
      Не ідзе ў паход
      На той бой крывавы
      За свой край, народ.
Сцены і запоры
Палачан, мянчан
Леглі у разоры
Зможаных палян.
      Ні святых дуброваў,
      Зніч пайшоў з вадой;
      Загасціў лад новы,
      Ды не той, не свой.
Слых адно праходзе
Калі-нікалі
У жывым народзе
На жывой зямлі.
      Баіць, гнучы шыі,
      Паднявольны люд:
      Мы ў сваім чужыя —
      Край забраны тут!
Так прайшло, мінула,
Што калісь жыло,
Ў курганох заснула,
Зеллем зарасло.