Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Сярэдняя: 5 (1 голас)
З плачам думка-песня льецца
Па замучанай старонцы,
З плачам рэха адаб'ецца...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Маці-ўдоўка, сірацінка
Паглядаюць у аконца,
Дагарэла ўжо лучынка...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Пхнецца сцежкай падарожны, —
Няма хлеба ўжо ў катомцы, —
Цэль далёка, зблудзіць можна...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Мужык з горам ляжа, ўстане,
Пляце байкі дзеткам, жонцы,
Толькі чутны уздыханні...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Шнур бядак пахаў да поту, —
Марны ж колас на саломцы, —
Ні красы той, ні ўмалоту...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Беззямельны згубіў долю,
Хоць шукай з бяды ў палонцы;
Ні той хаты, ані поля...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

Путы, катаргі, астрогі,
Сібір поўная бясконца;
Ні той праўды, ні дарогі...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?

З плачам думка-песня льецца
Па замучанай старонцы,
З плачам рэха адаб'ецца...
      Ці ты ўзойдзеш калі, сонца?
      — Ці ты ўзойдзеш?

Цару неба й зямлі

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
За што, о божа праведны, магучы,
Караеш так няшчасны свой народ?
Чаму на стогн маўчыць твой гром бліскучы,
На стогн, што да цябе йдзе з году ў год?

За што над намі даў перамаганне
Табою створанай бядзе і цьме,
Спладзіўшы быт сірочага канання
Сынам і іхняй матцы-старане?

                             *

Ты перунамі крышыш горы, скалы,
I пушчам гібелі твой шле пажар,
А нашых крыўд скрышыць, спаліць і хвалай
Змяніць не можаш, свету уладар!

Зямлю услаў ты ў моры-акіяны,
Штогод разводдзем мыеш рэк сваіх, —
Чаму ж не змыеш ты цярпенняў раны
З душы і сэрца верных слуг тваіх?

                             *

Вачамі сонейка і зор агністых
Агляд ты робіш дзень і ноч міроў,
I толькі сцежак нашых камяністых
Не бачыш ты, ўсясільны цар цароў.

Не бачыш тых магіл, што путы родзяць,
Магіл, рассеяных, як мак, табой,
Скуль цені прадзедаў выходзяць
I ўзносяць рукі ўвысь к табе з мальбой.

                             *

Ты ў цвет сваіх нялічаных народаў
Мінуўшчыну і будучыну ўбраў,
А ў нас — караючы чужой свабодай —
Мінулае — і тое адабраў.

Бадзяцца кінуў па бязмерным свеце,
Нявольнікамі кінуў нас гібець
За тую веру, што бацькі і дзеці
Лет сотні ў моц тваю вучылісь мець.

                             *

Паўзводзіў царствы, даў ім панаванне
I над пасадамі ўзнёс свой пасад,
А нашу Бацькаўшчыну нат прыстання
Пазбавіў, выгнаў чэзнуць сярод крат.

Прадаў на глум і годным, і нягодным
Усё, што ёсць святым для нас і ў нас;
Мы дома — як не дома, правам родным
Сваім не смеема пажыць хоць раз.

                             *

I ты глядзіш на гэта ўсё, і неба
Тваё маўчыць, як падзямелля мур;
Мальбы няшчасных: долі, праўды, хлеба!
Ты глух паняць, паслаць маланкі бур.

Паймі! пачуй! Сон наш і свой стрывожы, —
Закон і суд свой праведны пашлі!..
Вярні нам Бацькаўшчыну нашу, божа,
Калі ты цар і неба, і зямлі!

Чаго нам трэба

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Трэба нам, трэба перш-наперш хлеба,
Хлеба, каб стала на цэленькі год,
Дроўцаў палена, конікам сена,
Капейку якую сабе на зварот.

Трэба нам, трэба, як сонца з неба,
Лепшы, даўжэйшы зямелькі шнурок,
Сытай скацінкі, новай хацінкі,
Каб красаваўся пры хатцы садок.

На свята скварку, часам і чарку,
Булкі і сыра гасцей частаваць,
Цэлы адзетак, кніжак для дзетак,
Трэба нам школы па вёсках прыдбаць.

Роўнай дарогі, ботаў на ногі,
Мультану жонцы на лепшы каптан;
Жыць смела ў хатцы і не баяцца,
Каб не ганялі у воласць, у стан.

Доктара трэба, шпіталь нам трэба,
Дарма лячыліся б дзе бедакі;
З торбай жа ў старасць каб не цягацца,
Трэба устроіць прытулак такі.

Ой, многа, многа для вёскі ўбогай
Трэба ўчыніці, каб добра жыла, —
Не плакаць толькі, не раніць болькі,
Болькі, якую нядоля дала.

Працай ўсё зможам, новы быт зложым,
Гора затопчам сільнай нагой,
Зможам нядолю, зможам няволю,
Светач запалім шчасця свайго!

З’яснеюць ночы, высахнуць вочы,
Злітыя горкай бядноты слязьмі;
Голад загіне, бяда пакіне!
Долю мець будзем, — эй! будзем людзьмі!

Як нас знаходзяць

  • янка купала вершы
  • Янка купала вершы

Апошнiя водгукi

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі